Zweeloo Digitaal
Golfclub Gelpenberg
Periode 2000-2010 : Investeren in kwaliteit

In het laatste decennium van de terugblik op 40 jaar Gelpenberg staan investeringen in kwaliteit centraal. Hiermee bedoel ik niet alleen de bouw van het nieuwe clubhuis en het besluit de baan te renoveren, maar ook professionalisering van onze gewaardeerde medewerkers, de uitstraling van de vereniging en de prestaties binnen waar het allemaal om gaat; juist de golfsport zelf.

Landelijk zien we aan het begin van deze uitdagende eeuw een sterke groei van de belangstelling in de golfsport. Nieuwe accommodaties worden gerealiseerd en dat vooral door commercieel gerichte organisaties. Het in het begin nog beperkte aantal ‘witte GVB-ers’ groeit uit tot een belangrijke groep ‘vrije golfers’

De NGF reageert alert op deze ontwikkeling door ook deze golfers het NGF-label mee te geven. De vereniging van Golfbaanexploitanten (NVG) ziet deze, vaak midden in het bedrijfsleven staande, golfers als een belangrijke doelgroep. Ook organisaties als de ANWB faciliteert deze golfers, die echt niet allemaal ‘Wielrijders’ zijn.

NGF en NVG werken nauw samen zodat het sportieve en het recreatieve element goed samengaan. Hierbij richt de NGF zich nog steeds sterk op de vereniging als basis voor de organisatie van de door ons zo geliefde sport. Golf is meer dan de exploitatie van een baan en een clubhuis. Het is een sport die je samen met je vrienden beleeft, ook in onderlinge strijd op die moeilijke hole. Vrienden met jou verenigd in jouw club. Een club die ook gastvrij is voor die andere golfers. Een club die ook commercieel denkt, want de begroting moet wel sluiten. En dan is kwaliteit een must om je te onderscheiden in de regio.

Het besluit was genomen om een nieuw clubhuis te bouwen. Een praktisch en vooral ook gezellig clubhuis met een eigen smoel. Graag blikken we terug op dit project. Wie kan u beter informeren dan Eef Weegink, de voorzitter van de bouwcommissie. Hier volgt zijn verhaal.

Bouw van het nieuwe clubhuis van de DGC De Gelpenberg

Voordat het besluit werd genomen om een nieuw clubhuis te bouwen is er oneindig veel gediscussiëerd over het plan om het oude clubhuis te verbouwen en uit te breiden. “Gelukkig” konden we geen goede layout voor de uitbreiding bedenken. Bovendien moest er te veel aan de riolering worden veranderd waardoor de kosten hoog opliepen. Een rekensom maakte duidelijk dat we voor “nieuw” moesten gaan. In de ALV van 1999 werd besloten tot nieuwbouw. In eerste instantie dachten we aan 2,4 miljoen gulden. Dit werd later verhoogd tot 2,7 miljoen gulden. Inclusief de BTW- verrekening heeft het clubhuis een kleine 3 miljoen gulden gekost met een kleine overschrijding van nog geen twee procent van het toegestane budget.

Alvorens met het ontwerp te beginnen is er een bouwcomissie gevormd, bestaande uit: Jan Hepping, Stoffer Koops †, Frans Jan Krijger, Eef Weegink (voorzitter) en Mera Westra van Holthe (namens het bestuur). Aanvankelijk was ook John Coppens lid van de commissie, maar hij is na korte tijd gestopt. John was degene die zich vooral met het oude clubhuis heeft bezig gehouden.

Voor het ontwerp werden drie architectenburo’s uitgenodigd. We hadden voor de beoordeling van het ontwerp een puntensysteem bedacht. Maar toen we het ontwerp van Hamminga en Haverkort zagen was de keuze snel gemaakt en hadden we geen puntensysteem meer nodig. De vorm van het clubhuis heeft alles met golf te maken. Als je vanuit de lucht het clubhuis ziet heeft het de vorm van een “houten drie” en de dakkapel suggereert de “hole”.

De bouw van het clubhuis werd gegund aan “Zomers Bouw”. We hadden ook hier meerdere aannemers uitgenodigd. Het was in die tijd erg druk in de bouw en het was moeilijk aannemers te vinden die tijd hadden. Uiteindelijk was de beschikbare bouwtijd en het geld de bepalende keuze. We hebben nog besproken of we wel eigen leden voor ontwerp en bouw konden uitnodigen. Na consultaties hebben we gemeend dit wel te moeten doen. Geld, kwaliteit en beschikbaarheid bepaalden de keuze en het is louter toeval dat architect en aannemer allebei lid van onze golfclub waren. De betrokkenheid van beide bij de club heeft bij het ontwerp en de bouw veel betekend.

Om te kunnen bouwen heb je een bouwvergunning nodig en dat had nogal wat voeten in de aarde. Kregen we van de Welstandcommissie de goedkeuring en een compliment voor het originele ontwerp, Bouw en Woningtoezicht van de gemeente Coevorden had problemen. De vloer van de kleedkamers was niet voldoende geisoleerd. Er moest een dikke laag isolatie bij. Een eis waar architect en aannemer vraagtekens bijzetten. Ook moest het clubhuis toegankelijk worden gemaakt voor rolstoelen. Na vele voorstellen werd de entree met de “hellingbaan” goedgekeurd.

Na veel gesteggel kregen we uiteindelijk de bouwvergunning. Na uitwerking van de begroting en bestek verliep de bouw probleemloos. We werkten met een bouwteam, bestaande uit architect, aannemer, installateur en opdrachtgever. De kosten konden op deze manier goed in de hand worden gehouden. Was er een probleem of ontstonden er meerkosten dan moest de besparing elders worden gevonden. Een onderdeel waar we nog bijna schipbreuk op leden was de interieurbouw. Halverwege de inrichting ging de interieurbouwer failliet en we hadden al een substantieelbedrag als voorschot betaald. Gelukkig werd er een doorstart gemaakt en konden we de zaak zonder extra geld afronden. Een belangrijk item was de inrichting van de keuken. In overleg met de uitbater werd de keuken ingericht met voldoende apparatuur om een diner voor 80 personen te kunnen uit serveren en een buffet voor 120 personen. We konden niet aan alle wensen van de uitbater voldoen. Later werden nog vriezers en koelkasten bijgeplaatst.

De eerste steen werd op 4 juli 2000 gelegd door ons lid van verdienste Anneke Snijders. De werkelijke bouw nam ongeveer een jaar in beslag. We hadden de plaats van het nieuwe clubhuis zo gekozen dat het oude clubhuis al die tijd in gebruik kon blijven. Het stond wel dicht tegen het nieuwe aan. Pas na afbraak kon het terras worden afgewerkt. Een paar dagen voor de Kerst 2000 konden we het clubhuis in gebruik nemen. De nieuwjaarsreceptie vond plaats in het nieuwe clubhuis. In de eerste maanden van het jaar 2001 werd het oude clubhuis, dat 26 jaar had dienstgedaan, gesloopt en werd het terras aangelegd. Op 19 mei 2001 verrichtte de heer J.C. Blankert, voorzitter NOC*NSF de officiële opening. Het was een stralende dag.

In 2000 werden nieuwe statuten aangenomen en het huishoudelijk reglement gemoderniseerd. In de voorjaarsvergadering trad Willem van Tellingen af. Na een interimperiode, waar Erik Prins de honneurs waarnam, werd Jan Menzo de Muinck Keizer tot nieuwe voorzitter benoemd. Kwaliteitsontwikkeling en prestatiegerichtheid bleken bij hem in goede handen. In dat jaar zag ook het nieuwe 5 jarenplan het licht. In juni werden op onze baan de Internationale Senioren Dames Strokeplay Kampioenschappen gespeeld. Vijf Gelpenbergdames waren van de partij maar vielen niet in de prijzen bij dit sterke gezelschap. Het lustrum stond dat jaar in het teken van ‘Back to Bassics”. Het was weer gezellig.

De Essent Jeugdtour werd in 2001 op Gelpenberg gespeeld. Tijdens dit gebeuren werd het back tee baanrecord met 70 behoorlijk scherp gesteld door Boudewijn Hubert, nee helaas geen Gelpenberger. RTV Drenthe maakte dat jaar opnamen op onze baan, ja golf neemt toe in populariteit. Overigens in 2001 was het aantal handicap verlaging in kwantiteit zowel als kwaliteit t.o.v. 2000 sterk toegenomen. In het jaar daarop werden op onze baan niet alleen de Nationale Jeugd Strokeplay Kampioenschappen gespeeld, maar boden we ook gastvrijheid aan de Nederlandse Golforganisatie voor Gehandicapten.

De 25e Pitch Trofee werd in 2002 een groot succes. Bij een deelname van 102 leden werd Oscar Westerhof onbetwiste winnaar. Jammer dat aan het eind van dat jaar Fred Bakker, de geestelijk vader van Gelpie, geplaagd door reuma, zijn werk voor PITCH moest staken. 25 Jaar wist hij met zijn tekeningen de lezer op unieke wijze over het wel en wee van de Gelpenberg te informeren.

2003 was het Van Gogh Jaar. Tijdens de golfweek waanden de deelnemers zich in een openluchtmuseum. Het thema was dan ook ‘Kunst in Drenthe’. Inspelend op dat thema werd de baan met schilderijen aangekleed en de bovenverdieping omgetoverd in een atelier, waar de Drentse schilders Gerard van de Weerd en Herman van Hoogdalem hun visie op de green van de tiende hole (tegenwoordig hole 1) aan het doek toevertrouwden Na de ‘Final stroke’ werd het schilderij door Riet en Jan Geert de Boer aangeboden en heeft het kunstwerk een dominante plaats in de vide. Over kwaliteit gesproken.

In 2005 werd een open dag georganiseerd. Met toch een zekere trots werden zo’n 150 gasten ontvangen. Ondanks het verloop dat jaarlijks optreedt kon het ledenaantal ruim boven de 800 gehandhaafd blijven. Onze pro Martin Kanninga verliet dat jaar de Gelpenberg. Mette Hageman en Martin Kavanagh vulden de vacature in. Mette, die als playing pro haar sporen had verdiend, wist na een jaar van omschakeling haar taak op de Gelpenberg prima in te vullen. Met name de jeugd die tegenwoordig op hoog niveau speelt wist zij goed te motiveren. Martin Kavanagh vertrok later naar Parc Sandur. Mette zorgde niet alleen voor een upgrading van de oefenfaciliteiten maar wist ons ook te verrassen met het Indisch buffet na afloop van de Mette Hageman trofee. Het buffet werd door Mette’s moeder en tante Peggy bereid. Ja voor deze ‘kokkies’ kwam je terug.

In dat jaar werd het 7e lustrum gevierd. Eén van de hoogtepunten was het Cabaret ‘out of BOUNDS!’ dat in eigen theater op de feestavond optrad. Dat optreden zullen we niet gauw vergeten. Op de Oldies dag kregen de vele uitgenodigde oud-leden een voorproefje en waren ze zo weer aardig op de hoogte van wat er speelde op hun oude club.

We schrijven 2006 als het bestuur de eerste plannen bekend maakt voor renovatie van de baan. Met name de ‘nieuwe holes’ mochten wel wat uitdagender worden. Architect Donald Steel had zelf ook aangegeven om, nadat de natuur op het voormalige landbouwgebied zich had ontwikkeld, de baan te upgraden. Jan Menzo trad in dat jaar af, hij had als voorzitter het competitieve niveau van de Gelpenbergers aardig op weten te schroeven en zou zich met een aantal deskundigen werpen op de realisatie van de plannen die niet alleen de baan uitdagender zouden maken, maar ook de natuur op de baan drastisch zouden doen veranderen. Het plan zou in eigen regie in nauw overleg met baanarchitect Frank Pont en landschapsarchitect Ronald Buiting worden uitgevoerd.

Jan Koenen volgde Jan Menzo als voorzitter op.

De Technische commissie voerde dat jaar voor de competitieteams een vier lessenkaart in gekoppeld aan een techniekscan door onze pro. Hiermee beoogde de commissie te bereiken dat de beste teams niet alleen wonnen maar ook een keer zouden promoveren naar een hogere klasse. Lukte dat in 2007 alleen nog maar bij heren 1, in 2008 promoveerden van de 17 teams, Jeugd 1 zowel als Jeugd 2 en ook dames 3 en 4 gingen naar een hogere klasse. Ook in 2009 promoveerden vier teams. Investeren in kwaliteit begon te lonen. In dat jaar werd ook de sportcommissie opgericht die zich richt op selectie, training en begeleiding van de drie hoogste teams.

We gaan nog even terug naar het jaar 2007. Onze nieuwe voorzitter Jan Koenen bracht in de voorjaarsvergadering de financiering van de renovatie, begroot op Ä 450.000, in stemming. De leden hadden uitgebreid kennis kunnen nemen van de plannen en de niet geringe kosten die daarmee gemoeid zouden gaan. Er werden ruim 200 stemmen uitgebracht waarvan bijna een vijfde tegen stemde.

Door een hergroepering van leningen zouden de jaarlijkse lasten niet veel hoger worden maar wel over meer jaren worden uitgesmeerd. Zo dragen toekomstige leden bij aan de financiering. Er werd gekozen voor een variabele rente die mede door de kredietcrisis tot op heden goed uitpakt.

In het najaar werd de eerste spa grond verzet door onze voorzitter en brak een periode aan, waarbij u allen heeft kunnen ervaren dat de baan steeds meer veranderde. Gelukkig kunnen we in het hoogseizoen, dankzij de medewerking van de NGF, onze sport normaal bedrijven op een qualifying baan. De veranderingen op de oude holes waren minder ingrijpend en eigenlijk door iedereen gewaardeerd. Over de wijzigingen van de nieuwe holes wordt verschillend gedacht. In sommige delen is het landschap veranderd van een open karakter naar een introverte opzet.

Op veel holes zie je je medespelers niet meer en ben je echt gefocust om je bal uit de hoge rough links en rechts te houden. Speltechnisch misschien wel aardig, maar het contact ben je wel kwijt. Een doelstelling was ook om het landschap van de oude holes straks ook op de nieuwe holes terug te vinden. Of dit lukt zal pas na jaren blijken als de natuur zich weer hersteld heeft, de heide ontwikkeld is en de heuvels een meer natuurlijke vorm hebben aangenomen. Daar hebben we natuurlijk alle vertrouwen in, zodat we inderdaad kunnen stellen dat deze investering het beoogde doel, om te komen tot een van de mooiste banen in onze regio, heeft bereikt.

Ellen Kroes heeft een paar prachtige fotoboeken over de renovatie uitgegeven. Tijdens de lustrumweek komt een DVD uit waarop de natuur en renovatie van de Gelpenberg in de periode 2007-2010 zijn vastgelegd. In dit lustrumjaar hebben we een groot aantal nieuwe leden mogen verwelkomen. Velen waren onze zuiderburen. Zij zijn na goed overleg tussen de verenigingen en de eigenaar van het park over het hek gestapt. Bartje hebben ze meegenomen en die staat nu met een blik van ‘wie doet me wat’ bij de eerste tee. Een lustrumjaar is een prima gelegenheid om je op de Gelpenberg thuis te gaan voelen.

 
Periode 1985-1999 : Naar volwassenheid

Inmiddels was de Stichting de Wachthoorns opgericht en zo werd De Gelpenberg in de gelegenheid gesteld een 6-tal strategisch gelegen Ha. grond in bezit te krijgen. Het clubhuis was uitgebreid. We waren dus klaar voor de volgende stap in onze ontwikkeling. Maar helaas het zou nog even duren voordat de baan uitgebreid kon worden. Hieronder een schets van de hobbels, ook wel mounds genoemd, die genomen moesten worden.

In mei 1985 komt het Recreatieschap ZO. Drenthe met een ontwikkelingsplan golfbaan “de Gelpenberg” c.a.

Het plan, opgesteld door de Grontmij, was gebaseerd op de volgende doelstellingen:

*** Breng bestaande golffaciliteiten op een volwaardig niveau.

*** Bouw de baan uit tot een toeristisch recreatief sportcomplex, hoofdaccent golfen.

*** De uitbreiding dient een openbaar karakter te hebben.

*** Ondersteun het geheel met verblijfsaccommodatie, hotel en appartementen.

De planvorming dient te leiden tot verbreding van het toeristisch seizoen en een structuurversterking van het gehele toeristisch-recreatieve gebeuren in de regio. Afgeleide doelstellingen waren onder andere versterking van de sociaal-economische structuur in de regio. Een positief effect op het vestigingsklimaat van bedrijven.

Realisatie:
Bestaande baan wordt uitgebreid met een 18-holes openbare baan en wel zo dat de golfclub haar wedstrijden kan spelen over 18 holes, met daarnaast toeristisch golfen.

Wandel-fiets-en ruiterpaden worden aangelegd, alsmede kunstlanglauf loipe.

Hotelcomplex met 120 appartementen en allerlei indoor sportfaciliteiten.

De investering zou ruim ƒ 16 miljoen bedragen.

In mei wordt het plan aan vele instanties in ‘De Bokkepruik’ te Zweeloo gepresenteerd.

Naar aanleiding van deze presentatie komt het bestuur met een perscommuniqué. Daarin wordt benadrukt dat de DGC een besloten vereniging is met volledige zelfstandigheid. Deskundigheid bij de aanleg en exploitatie van de baan uitermate belangrijk is. De belangen van de golfclub onvoldoende zijn belicht, maar dat het bestuur samenwerking zeker niet uit de weg gaat.

In september bezoekt C.d.K. de heer Oele, samen met veel gedeputeerden en een raadsvertegenwoordiging van Zweeloo de baan. In november zou de CDA-statenfractie een werkbezoek brengen. PR genoeg zou je zeggen om tot 18 holes te komen. Maar de klus bleek nog lang niet geklaard.

In 1986 worden de gesprekken met de gemeente, die inmiddels een voorbereidingsbesluit m.b.t. de gronden voor de golfbaan had genomen, doorgezet. De commissie Zelfstandige Uitbreiding Gelpenberg (ZUG) ziet op initiatief van Han Slump het levenslicht. Zij gaat aan de slag om te kijken of we toch niet beter zelfstandig tot een 18-holes baan kunnen komen. Al snel komt de commissie met een zeer goed onderbouwd plan met twee opties:

A. aanleg op gronden links van de oprit (juist; ons huidige bezit)
kosten ƒ1.933.100

B. aanleg op gronden waar later Aelderholt is gerealiseerd
kosten ƒ 2.179.600

De commissie adviseerde om op duidelijke en ondubbelzinnige wijze met de gemeente verder te onderhandelen en na aanname op de ALV het traject in te zetten om de boerengronden te verwerven. In september biedt het bestuur van De Gelpenberg, mede namens de Wachthoorns, de gemeente een uitvoerige discussienota aan. Zweeloo stuurt de nota ook aan het Recreatieschap op. Toch blijkt dat de gemeente Zweeloo een beetje met de grond in haar maag blijft zitten en met meerdere partijen praat.

Begin 1987 volgt dan een intentieverklaring van de Gelpenberg om samen met de gemeente en het recreatieschap tot uitbreiding van de baan te komen. De gemeente reageert daar in eerste instantie kribbig op, maar later nemen de gesprekken van de in het leven geroepen werkgroep een positieve wending. Er wordt zelfs over een pachtcontract van gemeentegronden gepraat.

In verband met verwerving gronden neemt de Wachthoorns contact op met de Landinrichtingscommissie over een ruilverkavelingsplan. Er komen gesprekken met een mogelijke investeerder in het recreatieproject; Planconsult B.V. Ook Oranjewoud is daarbij vertegenwoordigd. Later zou Creatief B.V. aanhaken. Op de ALV worden de leden uitvoerig over de verschillende opties en de voortgang van de gesprekken, geïnformeerd.

In juli bezoekt Donald Steel, de opvolger van Frank Pennink, de Gelpenberg. In eerste instantie wordt het plan van de gecombineerde besloten en openbare baan besproken. Ontwerpen en revisies vliegen heen en weer, maar we komen er niet uit. Er is te weinig zicht op concrete (financierings)plannen van Creatief. Ondanks het feit dat de Gelpenberg zo langzamerhand genoeg kreeg van de afhankelijkheid van derden bij het realiseren van haar plannen, wordt in 1988 toch nog door het bestuur een ontwerp overeenkomst tussen de golfclub en Creatief opgesteld. Maar we komen niet verder. De gemeente komt met een nota over aankoop en ruiling van gronden t.b.v. van het recreatiepark en gaat dus wel door met voorbereidingen van onder meer ontsluiting van het terrein.

In 1989 komt het hoge woord eruit. Creatief haakt af. Het project bleek niet te financieren. We lijken weer terug bij af. Gesprekken worden nu weer rechtstreeks met de gemeente doorgezet, die weliswaar blijft vasthouden aan het grotere recreatieproject, maar tegelijkertijd begrip toont voor ons ongeduld en onze onafhankelijkheid.

Tijdens één van de besprekingen meldt de gemeente dat een intentie overeenkomst met Aegon is getekend. Hierbij zal niet langer sprake zijn van een integraal project. Dat luchtte op. Gesprekken met Aegon volgen in september en wederzijds worden de plannen toegelicht. Aegon wil een bungalowpark realiseren met een eigen 9-holes baan, maar wel samenwerken met de club m.b.t. greenfeespelers en onderhoud. Ook de projectie van de holes komt aan de orde alsmede de gronduitruil met de gronden van de Wachthoorns, die binnen het geplande park gelegen zijn.

Afgesproken werd dat de golfclub haar gesprekken met de gemeente zelfstandig doorzet en dat Aegon los daarvan haar eigen plannen gaat uitwerken.

Donald Steel krijgt alvast opdracht om een, nu definitief, ontwerp en bestek te maken. Het ontwerp gaat uit van integratie van bestaande en nieuwe baan, waarbij door veel aanplant en natuurlijke ondulaties op termijn het karakter van de bestaande holes wordt benaderd. Het open karakter van het Drentse landschap zou zoveel mogelijk worden nagestreefd. De plannen worden op de ALV van december 1990 gepresenteerd en met slechts twee stemmen tegen, aangenomen. De Enk wordt gevraagd een offerte uit te brengen. Na enige discussie volgt begin 1991 de opdracht voor de aanleg.

Inmiddels was de Stichting de Wachthoorns omgezet in Stichting Golfbaan de Gelpenberg, later te noemen Stichting Drentse Golfcourse de Gelpenberg.

De oorspronkelijke doelstelling, verwerven van grond, werd uitgebreid. De stichting zou de verwerving van de grond en de aanleg financieren. Deze constructie werd vaker in het golfwereldje gevolgd om BTW te kunnen besparen. Gelet op de nieuwe doelstelling kreeg de stichting een nieuw bestuur met als voorzitter Herman Westra van Holthe, Harry Zwiers trad op als penningmeester, Jan Geert de Boer als penningmeester van de golfclub en ondergetekende als secretaris. Het te financieren bedrag werd begroot op twee miljoen gulden. Ja en de rente lag toen nog rond de 9%, aldus de offerte van de ABN Bank.

Begin 1991 volgt het raadsbesluit 21 Ha. te leveren voor een bedrag van ƒ 685.000 en op termijn een tweede perceel groot ruim 5 Ha. voor ƒ 176.000. Hierop zou later de nieuwe driving range worden gebouwd. De zes hectare Wachthoorn-gronden worden uitgeruild.

Tot de overdracht eind juli wordt de grond eerst even gehuurd. De nota van Notaris Tammens sloot af met “door u te voldoen ƒ 944.031,06” Eén hobbel moest nog worden genomen. Er bevonden zich archeologisch belangrijke sporen van een urnenveld in het gebied. Dit was vastgesteld in 1938. In goed overleg met de RUG werd een verkennend onderzoek uitgevoerd. Binnen een week werd het onderzoek afgerond met de constatering dat door het in cultuur brengen van de gronden, het oorspronkelijk bodemprofiel zozeer verstoord was, dat er geen sporen meer werden aangetroffen. Het terrein werd vrijgegeven. Fred Bakker werd hierdoor geïnspireerd getuige de onderstaande tekening uit de PITCH

In het voorjaar volgt Hans Meijering de schrijver dezes als voorzitter van de Gelpenberg op. Ik zou mij met Tony Majoie gaan richten op de begeleiding van het gehele bouwproces. Tony was net afgetreden als voorzitter van de baancommissie en bracht zo heel wat groene ervaring mee. De Projectgroep Uitbreiding Golfbaan (PUG) was geboren.

In april 1991 wordt op feestelijke wijze door de burgemeester de eerste spa in de grond gestoken. Na zo’n 10 jaar ‘praten’ mocht dat ook wel. Kort daarop bezoekt Donald Steel de club. Samen met de Enk en de Heidemij worden nog een aantal punten van het ontwerp en het bestek uitvoerig aan de orde gesteld. Punten van aandacht waren het bodemonderzoek bij de vijverpartij, specificatie van de grassoorten, verschraling van de grond, invulling van het landschap en als stevig discussiepunt de opbouw van de greens. Dit laatste punt was uitermate belangrijk omdat integratie van de holes niet te veel verschil in de eigenschappen van de greens toestond.

De architect had een greenopbouw op een onderlaag van grind gespecificeerd. Hierdoor zouden de greens overtollig water snel afvoeren maar tegelijkertijd een goede vochtigheid behouden in drogere perioden. Deze opbouw was ook door de Sallandse bij hun uitbreiding toegepast. De bestaande greens waren op een zandbed opgebouwd. Mede op advies van de Enk werd besloten de specificatie van Donald Steel niet te volgen maar ook de nieuwe greens op een grof zandbed met drainage op te bouwen.

Donald Steel was daar niet gelukkig mee. Jaren later zou blijken dat wij een goede keuze hadden gemaakt. De greens van de Sallandse leverden veel vochtproblemen op en zijn later grondig aangepakt. Op andere punten werden we het gelukkig wel snel eens en de werksfeer tussen de architecten, de aannemers en de PUG was uitstekend te noemen. Bij regelmatige bezoeken van Donald Steel samen met Martin Ebert, die hem later zou opvolgen, werd het ontwerp verfijnd.

Samen met een klankbordgroep van goede golfers werd de voortgang beoordeeld en op details soms aangepast. Eind 1991 werd ingezaaid. Inclusief het graven van de vijver was inmiddels zo’n 50.000 m3 grond verzet.

Tijdens de golfweek van 1991 won Taco Douglas een bijzondere dagprijs. Hij kreeg een ballonvaart vanaf de negende hole aangeboden. Dat verschafte hem een goed overzicht van de voortgang. Samen met landschapsarchitect Berendsen van de Heidemij werd het beplantingsplan uitgewerkt. Er zouden ruim 20.000 bomen en struiken worden geplant. Vooral eiken, berken en elzen. Met daar tussendoor snelle groeiers die als trekkers zouden fungeren en na zo’n tien jaar het veld moesten ruimen. Bij het beplantingsplan werd uiteraard rekening gehouden met grotere bomen die door leden waren aangeboden na het in het leven roepen van het Bomenfonds.

Op de feestelijke boomplantdag van 27 november werden deze bomen door de schenkers aan hun nieuwe leefomgeving toevertrouwd. Veel bomen zijn prima aangeslagen en hebben ook na de renovatie hun dominante plekje weten te behouden.

Naast deze eigen bijdrage van zo’n ƒ 15.000 werd ook door het ministerie van LNV subsidie verleend voor de aanleg van de bospercelen. Deze bedroeg ƒ 40.000. Voor de afwerking van de baan werden door Sip Struiksma allerlei routebordjes gemaakt. Will Voskuil bood de ballenwassers aan en een aantal handige leden verzorgde de teeborden, de bekende witte- rode- gele en blauwe paaltjes, plaatsing van banken, afvalemmers etc.

De sponsorcommissie had ook niet stil gezeten en zorgde voor de nodige tee- en objectsponsors. Zo werd de baan in 1992 afgewerkt en op 5 september werd door het bestuur een test game georganiseerd. Helaas kon Tony Majoie er geen getuige meer van zijn. Tijdens zijn vakantie in Spanje kwam hij plotseling te overlijden.

Op 1 oktober wordt de baan voor de leden opengesteld, maar is nog niet qualifying. Trouwens de nieuwe greens zouden alweer snel door wintergreens worden ontzien. De NGF beoordelingscommissie verleende op 30 juli 1993 de A-status. Hiermee werd het project afgerond en kon de officiële opening worden voorbereid. Ter gelegenheid van deze opening werd door de PITCH-redactie een boekje uitgegeven

De leden waren tijdens de aanleg op de hoogte gehouden via Plus negen, maar ter afsluiting moest er natuurlijks iets moois komen. De Gemeente, Provincie, NGF, Architect, Aannemer en de Boermarke leverden hun bijdrage. 

Hieronder een overzicht van de investering:

Verwerving gronden                             ƒ 935.000

Baanarchitect                                        ƒ 55.000

Landschapsarchitect                             ƒ 32.000

Aanleg baan                                           ƒ 560.000

Beregening                                            ƒ 217.000

Beplanting                                             ƒ 111.000

Aanpassing oude baan                        ƒ 40.000

Accessoires                                        ƒ 69.000

Waterleiding en riolering                     ƒ 53.000

Overige                                                 ƒ 57.000

af Subsidies                                        ƒ 65.000

                                                          ___________

                                                Totaal ƒ 2.064.000 ofwel 935.000 euro

 

Op 3 september 1993 vond de officiële opening plaats, een feestelijke happening. Prins Johan Friso was uitgenodigd de baan met een jeugdige drive te openen. Hij gebruikte hierbij de bal die 20 jaar eerder door zijn vader was benut bij de opening van de eerste 9. De jeugd was het veld in gestuurd om veilig te stellen dat deze bijzondere bal werd teruggevonden. Matthijs Veldkamp was de gelukkige vinder. Deze bal werd in de Prinsenbokaal opgenomen. De eerste Prinsenbokaal werd de dag na de opening gespeeld. Van de 99 deelnemers bleek An van der Zouwen met netto 66 veruit de beste.

Getuige de foto’s zou de golfweek 1993 door de afsluiting van dit project een extra feestelijk tintje krijgen. De feestavond in de tent bleek met het cabaret “The Originals”, het heerlijke buffet, verzorgd door Rob en Ellen Kroes, de (dans)muziek van Bert Louissen en niet te vergeten ons Drentse Boerke uut Coevord’n, een groot succes te worden. De golfweek werd op zondag bij prachtig weer afgesloten met een Old Fashioned Funwedstrijd.

In 1994 neemt Jacob Euving, na vele jaren als head greenkeeper te hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van onze baan, afscheid. Onze Roelof Lanting volgde hem op. Roelof is zeer begaan met de baan en de ontwikkeling van de natuur. In 1995 zet hij voor het eerst zijn schapen in voor het onderhoud van de rough. Ze zijn nu niet meer weg te denken en zorgen voor een natuurlijk onderhoud van de heidegebieden.

In 1995 treedt Hans Meijering af als voorzitter. Hij wordt door Willem van Tellingen opgevolgd. Ook wordt het 5e Lustrum gevierd. Will Voskuil en George Schwencke organiseerden de eerste wedstrijd van de feestweek. Ruim honderd Gelpenbergers namen deel aan “Initiatief 1965” en streden om mooie prijzen. De receptie was zeer druk bezocht. De feestavond werd dit keer in de Tamboer in Hoogeveen gehouden. Geen golfcabaret dit keer maar wel heel goede zangeressen voor een swingende avond. In november wordt met een wedstrijd en een receptie het 25-jarig jubileum van Wim Stevens gevierd. NGF-president Jan Kruyt bood hem het NGF-schild aan. Inmiddels was de Pro shop verplaatst van het clubhuis naar een eigen tijdelijk pand. Uiteraard was ook dat aanleiding tot een feestelijke opening. Tot aan de bouw van het nieuwe clubhuis in 2000 zou de shop daar een veilig onderkomen vinden.

In 1999 verlaat Wim Stevens na een dienstverband van ruim 25 jaar De Gelpenberg. Helaas hebben we afscheid moeten nemen van een charmante pro die vanaf de oprichting heel veel Gelpenbergers verslaafd heeft doen raken aan de door ons zo geliefde sport. Martin Kanninga volgde hem op. In 1997 wordt de nieuwe driving range in gebruik genomen en onder eigen beheer met de aanleg van de oefenholes gestart.

Jaap ter Heide, voorzitter van de baancommissie, fungeerde als projectleider. Zijn “ter Heidebaan” werd in 1997 in gebruik genomen. Met een nieuwe green voor hole 16 werden de grote klussen afgesloten. We mochten trots zijn op het resultaat, reden waarom op onze baan in 1998 de Nationale Matchplay Kampioenschappen werden gespeeld.

De Stichting Golfcourse de Gelpenberg had zijn taak volbracht. Na omzetting in een vereniging kon de fusie met de golfclub plaats vinden. De belastingdienst werd geïnformeerd en de DGC stond weer geheel op eigen benen. In 1997 kregen we bericht dat na een kort ziekbed George Schwencke was overleden. Het jaar daarop overleed Will Voskuil. Een droevig afscheid van onze initiators aan wie de Gelpenberg veel te danken heeft. Portretten van George en Will, geschilderd door Ronny Joshua, treft u tegenwoordig in de vergaderruimte aan.

Het moge duidelijk zijn dat de ledenstop inmiddels ruim achter ons was gelaten. De introductiecommissie verrichtte veel werk zodat de club een gezonde groei kon doormaken. Eind 1999 telde de club 732 leden waarvan 40 bedrijfsleden.

Hieronder een klein overzichtje van ultimo aantal leden

1993 : 513

1994 : 514

1995 : 563

1996 : 602

1997 : 686

1998 : 716

1999 : 732

Om de groei van de vereniging beter te accommoderen keurt de ALV in 1999 het plan voor een nieuw clubhuis goed. De Projectgroep Bouw onder aanvoering van Eef Weegink ziet het levenslicht.

 
Periode 1970 - 1985 - Van pionieren tot ledenstop

Na zes jaar van voorbereidingen werd op 3 augustus 1970 de “Drentse Golfclub De Gelpenberg” opgericht. Hoe verliepen de beginjaren van deze Drentse vereniging en hoe verliepen de jaren voordat de uitbreiding tot 18 holes kon worden gerealiseerd? Met een schalkse blik in het historisch archief het verhaal over 40 jaar De Gelpenberg.

Het was op 3 augustus 1970 dat ten huize van de voorzitter van de Stichting Golfbaan “De Gelpenberg”, de heer Hugo Victor Benjamin (Huug) Burgerhout te Vries besloten werd de vereniging op te richten.

Tijdens de eerste ALV op 5 september in Hotel Been te Zweeloo werd met algemene stemmen het volgende bestuur gekozen: Huug Burgerhout (voorzitter), George Schwencke (secretaris), Onnes Bakkernes (penningmeester), Sjoerd Castelein (lid), Joop Steenbeek (lid), Will Voskuil (lid). Statuten en huishoudelijk reglement werden afgewerkt. De contributie voor de rest van het jaar werd vastgesteld op ƒ 60,- per persoon. Bij zo’n 90 leden dus ƒ 5.400 inkomsten. Entreegelden werden nog niet gevraagd. Besloten wordt om 200 obligaties van ƒ 500,- uit te geven. Frank Pennink heeft inmiddels een baanontwerp gemaakt. Dat zag er prima uit. Hij kende het terrein inmiddels goed en leverde zijn greenplans, in het pre internet tijdperk, keurig op millimeterpapier aan. Deze schetsen zijn gelukkig bewaard gebleven. Voor zover nodig zou hij tijdens de aanleg nog aangeven welke aanvullende beplanting golftechnisch gewenst was.

Om de leden goed te informeren werden door de secretaris regelmatig ‘Mededelingen’ verstuurd. De laatste, nr. 64, in september 1977. Dankzij Kees Verstoep, lid van het eerste uur, zijn alle ‘Mededelingen’ bewaard gebleven.

Mededeling nr. 3: 23 oktober 1970

Op 31 oktober zal de oefenbaan door burgemeester Greebe worden geopend. Op 1 november treedt Wim Stevens als pro in dienst. Wim kwam uit een golffamilie uit Brabant en was daar assistent pro p de Eindhovense. Ruim 50 leden melden zich aan voor lessen van 45 minuten. In de winter worden de lessen gegeven op de deel bij Hotel Been. “Een uitnemende manier om de swing onder de knie te krijgen”. Wim zou eind 1971 slagen voor zijn professional examen van het N.G.C. In het voorjaar 1972 volgt dan ook een verhoging van het lesgeld naar ƒ 6,50 per half uur. Poehhhh!

Mededeling nr. 5: 31 december 1970

Van de begrote bijdrage vanuit de industrie is nu 2/3 binnen, maar er zijn pas 50 obligatieleningen verkocht. De leden worden opgewekt meer hun best te doen; hij, of zij die het grootste aantal obligaties aan de ‘man’ weet te brengen mag bij Wim Stevens een golfset ter waarde van ƒ 500 uitkiezen! Contributie voor 1971 is vastgesteld op ƒ 125,- p.p.

Tijdens de ALV van 20 februari 1971 wordt toestemming verleend voor de aanleg van de baan. De eerste vier holes worden in augustus ingezaaid, de laatste vijf in april 1972. De aanleg door Oranjewoud en het Werkvoorzienigsschap Odoorn verliep voorspoedig. Frank Pennink komt regelmatig kijken, getuige een deel van een brief die we hier hebben weergegeven.

Op 1 mei 1971 vindt de eerste golfwedstrijd plaats op de oefenbaan. De eerste 9 holes wedstrijd wordt in juni 1972 over de eerste 4 holes gespeeld en wel om de ‘Wim Stevens Beker’. In juli volgt dan de eerste strokeplay wedstrijd over de gehele baan; ‘Caddie Bartje’ is geboren! In 1973 zou dit een open wedstrijd worden en tegenwoordig staat Bartje prominent bij onze eerste hole. Bedankt Aelderholt! Ook de Echtparenwedstrijd en de Maandbeker zien in 1972 het levenslicht. Henk Groothuis, één van onze senioren, won met handicap 40 die van augustus, terwijl Betsie Groothuis, eveneens hcp. 40, in oktober toesloeg. We komen ze nog af en toe op de baan tegen.

In Mededeling nr. 19 worden de regels voor de opengestelde holes nog eens vermeld. George Schwencke sluit af met een citaat van David R. Jordan:

Golf is a science, the study of a lifetime, in which you may exhaust yourself but never the subject. It is a contest, a duel or a mêlée, calling for courage, skill, strategy and self-control ................. It includes companionship with friends, social intercourse and kindliness and generosity to an opponent. It promotes not only physical health but also moral force.

In juni 1972 wordt in een ledenvergadering van gedachten gewisseld over de bouw van een clubhuis. Tot die tijd is het behelpen in een caravan en een directiekeet op de driving range, wel met een gezellig ‘terrasje’. Ook wordt een oproep gedaan voor het organiseren van een damesmiddag en een handicap-commissie ingesteld. Ja dit alles nog voordat de baan officieel geopend zal worden.

Op 14 oktober is het dan zo ver. Prins Claus verricht de openingsceremonie op de tee van hole 1 (tegenwoordig hole 10). Daarna geven de de pro’s Wim en Henk Stevens een demonstratie gevolgd door een kort samenzijn in de feesttent. Daar kreeg Prins Claus onze eerste clubdas aangeboden die hij, getuige de bekende foto in ons restaurant, zelfs droeg onderweg naar de wintersport. We konden toen nog niet bevroeden dat Claus op latere leeftijd heel anders met stropdassen zou omgaan.

Het bestuur van zowel de Stichting als de Vereniging kan terugkijken op succesvolle periode waar in een gezellige sfeer heel veel werk is verzet met als resultaat de eerste baan in Drenthe die de toets der kritiek kon weerstaan. Daarbij zijn de kosten beperkt gebleven, waardoor de financiering geen problemen opleverde en de contributie voor de leden zeker niet hoog te noemen is.

De kosten van de aanleg van de baan bleven met ƒ 300.000 binnen de begroting, dit inclusief ƒ 65.000 voor de aanleg van de beregeningsinstallatie. Een must voor een baan die op de, overigens ideale, zandgrond is aangelegd. Grond in het bezit van de Boermarke die in de beginjaren slechts ƒ 2.500 huur per jaar in rekening bracht. In de loop der jaren is de huur weliswaar verhoogd, maar ze vormt nog steeds een zeer lage kostenpost binnen onze hedendaagse begroting. Ik vergeet in dit verband maar even de kosten van de borreltjes die geschonken werden bij de traditionele jaarlijkse vergadering met de Boermarke in een Zweeler café. In zo’n sfeer werden goede zaken gedaan.

Aan het eind van het feestelijke jaar 1972 trad, tijdens de ALV, Huug Burgerhout af als voorzitter. Joop Steenbeek volgde hem op. Joop zou in zijn nieuwe functie zeker niet nalaten veel aandacht te vragen voor ‘zijn’ z.g. Macroplan Gelpenberg. Met extra 9 holes, zo’n 100 bungalows, conferentieoord etc. zou de Gelpenberg zich kunnen ontwikkelen tot een nationaal golfcentrum. In 1975 is het plan door Gedeputeerde Staten echter definitief afgewezen. In dat jaar trad Joop af als voorzitter en werd opgevolgd door Sjoerd Castelein. In die ALV van 1972 werd besloten de contributie te verhogen en tegelijkertijd een echtparentarief in te voeren. Ook werd in 1973 entrance fee ingevoerd. Dit weerhield de heren Wouter Pool en Ger Bazuin niet om lid te worden. Beiden zouden zich later, ieder op zijn eigen wijze, weten te profileren op de Gelpenberg.

Nu nog het clubhuis

De baan was goed bespeelbaar, maar voor de clubsfeer ontbrak nog het clubhuis. In 1973 werd besloten in het clubhuis te investeren. Er kwam een bouwfonds. De Stichting Clubhuis “de Gelpenberg” met aan het roer Piet Vissers ziet het levenslicht. In augustus wordt de bouwvergunning verleend, waarna met inzet van veel zelfwerkzaamheid het, door Hans Morshuis ontworpen, clubhuis in het voorjaar van 1974 op feestelijke wijze werd geopend. De door de leden meegenomen flessen champagne verhoogden de sfeer.

De SIP-Bar werd het focal point van het clubleven. Sip Struiksma was vroeg gepensioneerd en maakte zich, in zijn tot timmermanswerkplaats omgebouwde garage, zeer verdienstelijk. De SIP-Bar moest natuurlijk ook gerund worden. Juist; ook hier zelfwerkzaamheid. Een 10-tal leden meldt zich aan voor de Huishoudelijke Commissie en regelde de bardiensten.

Door het instellen van de End of the Year cup wist de Stichting de exploitatie van de Bar sluitend te maken. De leden kwamen daarna gelukkig altijd weer veilig thuis. In totaal werd ƒ250.000 in de bouw en inrichting van ons clubhuis geïnvesteerd.

De aansluiting op het elektriciteitsnet alleen al kostte ruim ƒ45.000. Het clubhuis lag nu eenmaal niet in bebouwde kom. Voor de watervoorziening was een eigen put geslagen. De verwarming draaide op een olietank en de afvoer sloot aan op een septic tank. Pas veel later zouden de nutsbedrijven ons weten te vinden. Financiering vond voor een belangrijk deel plaats door een bouwfonds van de leden en diverse schenkingen. Details zal ik niet onthullen. De exploitatie van het clubhuis was dankzij lage rentekosten, zelfwerkzaamheid, baromzet en huurinkomsten goed sluitend te krijgen.

Terug naar de golfsport

Eind 1976 telde de vereniging inmiddels 233 leden en drie bedrijfsleden, waaronder uiteraard de NAM. We kenden en aantal stevige commissies en het wedstrijdprogramma was behoorlijk uitgebreid met als bijzondere wedstrijden de Par Initiatoren, Wim Stevens bokaal, De Haagsche Ooievaar, Scheperstaf, President’s Putter, Oranjewoudbeker, Lucas Bols trofee, Ouders Kinderen, Dames tegen Heren, SIP-bar Plate, Zilveren Fazant en dito Kip, Caddie Bartje en natuurlijk de Maandbekers en Runner up Cup. De deelname was toen gemiddeld 33, relatief hoog maar ja iedereen werkte ook aan zijn handicap. En dan de clubkampioenschappen. In die tijd sloegen Mies Stuker (hcp. 16) en Ger Bazuin (hcp. 4) vaak toe. In de competitie presteerden de heren in 1975 niet onaardig. De dames bleven toen nog wat achter, maar eindigden in het eerste jaar dat ze meespeelden mooi op de derde plaats.

In de ALV van 15 april 1977 traden voorzitter Sjoerd Castelein en secretaris George Schwencke af. Zij werden opgevolgd door Will Voskuil respectievelijk Wouter Pool. In deze vergadering werd George met algemene stemmen benoemd tot erelid. Dit was voor George aanleiding om de Secretary’s Driver aan de club aan te bieden. Een wedstrijd waarbij hij nog eens op bescheiden wijze bekrachtigde dat de secretaris de drive in de vereniging is. In november 1977 verscheen de laatste Mededelingen van George.

Op initiatief van Wouter Pool, Jan van Schelt en Hans van de Velde (de krantenman) viel eind 1977 de eerste PITCH bij ons in de bus. En dat niet alleen. Ook werd de 54 holes strokeplay wedstrijd om de Pitch Trofee geïntroduceerd. De redactie werkte nauw samen met tekenaar Fred Bakker. Fred en Wouter kenden elkaar vanuit hun werk en wisten elkaar altijd te inspireren. Gelpie werd geboren en zou ons 25 jaar lang duidelijk maken wat er op de club speelde. Ook al zat je niet in de prijzen, je bleef altijd voor de spectaculaire prijsuitreiking. Woordkunstenaar Wouter wist de winnaar te overladen met gesponsorde prijzen. Hierbij hoorde uiteraard een tekening van Fred Bakker. Daarnaast werden er zo’n 30 Gelpies uitgedeeld en je hoopte dat je daarvoor in aanmerking kwam. Gelpie werd een collectors item.

De redactie stelde zich redelijk onafhankelijk op, maar hield uiteraard rekening met de lezerskring buiten de club. De vormgeving is bij de 34e jaargang nog steeds gehandhaafd, ook al missen we de creatieve hand van Fred Bakker een beetje natuurlijk. Het blijft een heerlijk leesblad, waarin de ware Gelpenberger onder het genot van een kopje koffie kennis neemt van wat er speelt in ons golfwereldje, vaak op humoristische en inspirerende wijze aan het papier toevertrouwd.

In de bestuursperiode van Will Voskuil werd vooral aandacht besteed aan verbetering van de waterhuishouding van de baan. Daarnaast werden plannen ontwikkeld voor de uitbreiding van de baan. Er was veel overleg met de gemeente, ideeën gingen gedurende een periode van 10 jaar heen en weer. Hierbij kwamen openbaarheid, ontwikkeling van verblijfsrecreatie, verwerving van grond en subsidies regelmatig aan de orde. Maar het vlotte niet erg. De tijd was er nog niet rijp voor. Ik kom daar later nog op terug.

De barbediening door eigen leden werd in 1979 gestopt. Het enthousiasme liep na al die jaren terug. Met Adema uit Aalden werd het eerste pachtcontract gesloten. Anneke en Jack Snijders alsook Sip Struiksma werden benoemd tot leden van verdienste. Zij hadden in de uitbouwfase van de club zeer veel werk verzet. In 1980 werd het tweede lustrum gevierd. Kleurrijke wedstrijden, een receptie en natuurlijk een feest met cabaret, dit keer in Orvelte, waren ingrediënten voor een goed clubgevoel. Een groot aantal leden bleek over verborgen kwaliteiten te beschikken.

In 1982 zien we een vervelende situatie ontstaan. In de voorjaarsvergadering treedt wegens verhuizing Ruby Struiksma af. Het bestuur stelt voor om ‘voorlopig’ met de vijf overgebleven leden, allen heren, door te gaan. Dat roept weerstand op bij een groot aantal leden. Het bestuur beraadt zich over het verschil van inzicht. In een daartoe bijeengeroepen extra vergadering kon het probleem niet worden opgelost. Het bestuur besloot daarop af te treden.

In juni werd een nieuw bestuur benoemd met als voorzitter Steven Snouck Hurgronje. Zo kwam wat eerder dan gepland een einde aan de voorzittersperiode van Will Voskuil. In 1985 werd Will benoemd tot erelid. Henk Borker trad begin 1983 toe als secretaris, dit bracht continuïteit.

Eén van de aandachtspunten van het nieuwe bestuur was het uitblijven van groei. Het ledenaantal was al zes jaar rond de 250. Dit terwijl aan uitbouw van de baan werd gedacht. Een ledenwerfactie werd gestart en met succes. In vier maanden tijd werden 60 belangstellenden lid.

In deze dynamische jaren werd reeds in september 1985, bij 375 spelende leden, een ledenstop ingesteld. Een uitzondering werd gemaakt voor jeugdleden. De jeugdcommissie was in die jaren zeer actief. Van de 60 jeugdleden speelde een aantal in landelijke wedstrijden, of nam deel aan jeugd-trainingsdagen. In de jaarverslagen van de jeugdcommissie komen de volgende namen vaak voorbij. Kiki Morshuis, Anne Johan en Emilie Willemsen, Paul Borker, Marisca en Abe Jan ter Beek, Godelieve Reef en niet te vergeten Jeroen en Robbie Stevens. Ja die broertjes hebben in de golfwereld naam gemaakt.

De uitbreiding van de baan is in de tachtiger jaren een groot punt van aandacht geweest. Toen in februari 1983 de hiernaast afgebeelde advertentie in de plaatselijke krant verscheen, zag een aantal betrokken leden nieuwe kansen. Door een bliksemactie werd door 22 leden een lening ter hoogte van ƒ 120.000 toegezegd.

Steven bracht een bod uit van ƒ 98.000. Het bod wordt geaccepteerd en in maart is de Stichting ‘de Wachthoorns’ opgericht. Op 23 maart waren ‘we’ eigenaar van strategisch gelegen percelen van totaal 5,6 Ha. Toch zou er nog heel wat water door de Aalderstroom lopen voordat de eerste spa in de grond gestoken kon worden.

Vooruitlopend op de uitbreiding van de baan werd het clubhuis vergroot en gemoderniseerd. Feestelijk werd het tijdens de Nieuwjaarsreceptie van 1985 in gebruik genomen. Investering ruim
ƒ 200.000. Inmiddels was Steven Snouck Hurgronje afgetreden en opgevolgd door Kees de Graaf. Steven zou zich, als oud-burgemeester, namens het bestuur richten op de contacten met de overheid over de uitbreidingsplannen.

 
Golfclub De Gelpenberg viert 40-jarig jubileum

De Drentse Golfclub De Gelpenberg (DGC) uit Aalden viert deze maand het veertig jarig bestaan. Reden voor de club er een bruisend feest van te maken. Vanaf 10 augustus vinden er verschillende wedstrijden en activiteiten plaats. En zaterdag 14 augustus zijn alle oud-leden welkom voor een gezellig jubileumfeest in het clubhuis. De Gelpenberg behoort tot de oudste golfclubs van Nederland en is met ruim 800 leden één van de grootste van Noord-Nederland. De insteek van de club is dat golf voor iedereen is.

 


Zoeken in de site

Willekeurige foto